به خیلی چیزا اهمیتی نمی دم. هنوز سرم به سنگ نخورده.

گاهی وقتا که آدمایه دور و برم رو میبینم می ترسم!یعنی شاید منم یه روز...

خیلی هم می ترسم.از فکر این که شاید منم یه روز مثله تو بشم.الان نمی تونم دلیل رفتارت رو درک کنم.واسم عجیبه حتی قبول ندارم کارات رو اما یه خرده می ترسم.می ترسم مثله تو بشم.نه مثله تو.مشکلی مثله مشکل تو واسم پیش بیاد.

اما بازم می ترسم...

تو لازم نیست چیزی بگی.تا حالا از خیلی چیزا ترسیدم.

و این بار هم مثله دفعه های پیش.

سعی می کنم بی خیالش بشم.واسم مهم نباشه.نمی خوام نگرانه آینده ای باشم که نیومده(عجب شعار قشنگی!باور کنید داره دروغ میگه!)یعنی سعی می کنم نگران آینده ای که نیومده نباشم. می تونم با خودم بگم اگه من در مو قعیت تو قرار بگیرم می تونم تصمیم عاقلانه ای بگیرم. هر چند بعید می دونم. آخه همیشه احساس می کردم و می کنم که یه خرده درک و شعور تو از من بالاتره!(یه خرده فقط)

ولی الان فک کنم بتونم دلم رو به این خوش کنم. اگه من بودم بهترین کار رو می کردم(اعتماد به نفس رو ببین!)

اصلا همینی که هست.یه مدت خیلی سرخوشم. نه که مشکلاتم تموم شده باشه فقط سر خوشم.حال میکنم با زندگی و کارام.پس فعلا گیر زیادی نمی دیم و وارد مسائل جزئی نمی شم!!